سلام و سپاس؛ انشالله بعد از سفر

سد قیزقلعه‌سی توسط روسای جمهور ایران و آذربایجان را همان جا بهمان داد و خبری با تیتر «استاندار آذربایجان شرقی: سد بین‌المللی قیزقلعه‌سی سالانه ۲ میلیارد متر مکعب آب را مدیریت خواهد کرد» رفت صفحه اول خبرگزاری فارس و بین اخبار برگزیده این خبرگزاری قرار گرفت.

آن روز خبر دیگری با عنوان« رئیسی و علی‌اف فردا سد قیزقلعه‌سی را افتتاح می‌کنند» از زبان شهید رحمتی تیتر اول صفحه اول خبرگزاری فارس را به خود اختصاص داده بود که بنده هم عکس و لینک خبر را از طریق ایتا خدمت ایشان فرستادم و گفتم: «آقای دکتر انشالله اگر مصاحبه اختصاصی ما هم جور شد و صلاح دانستید طوری تنظیم می‌کنیم در صفحه اول فارس درج شود.» ایموجی طلبکارانه‌ای هم ضمیمه این درخواستم کردم تا از مالک قصه‌مان آخرین قول و جمله‌اش را دریافت کنم: «سلام و سپاس؛ انشالله بعد از سفر!»

این قول مکتوب را که گرفتم، عزم خود را جزم کردم که در این مصاحبه اختصاصی حسابی سر به سرش بگذارم و هر چه سوال دوپهلو و دوسرباخت در آستین دارم نثارش کنم و در نهایت یک کَل‌کَل تاریخی از او به جای بگذارم…

اما «بعد از سفر»ی در کار نبود و این آخرین سفر کاروان شهدای خدمت بود که مقصد آن نه سد قیزقلعه‌سی بود و نه معدن مس سونگون. مقصد آسمان بود و مالک به عهد خود وفا نکرد و آخر این طنز، جدی شد. مالک خنده‌های طنزآمیز و پرنیش و کنایه ما را هم با خود برد و اشک و آه و حسرت را نصیبمان کرد.

بعد از آن دیگر زبانم نچرخید او را (مالک) خالی خطاب کنم. هرچند مالک دل‌ها بود. اما عنوانش به دکتر رحمتی، استاندار شهید آذربایجان شرقی تغییر کرد و این عنوان برای همیشه تاریخ جاودانه شد.

انتهای پیام/