زنده نامی که از قله پایین نیامد

چهارمین همایش «زنده‌نامان تبریز» قرار است نام قهرمانی را صدا بزند که از سخت‌ترین میدان‌های نبرد طبیعت عبور کرد، اما بازگشتش ناتمام ماند.

قهرمانی که از دل صخره، بوران، یخ و ارتفاع برخاست و این‌بار، مهمان همیشگی هیمالیا شد.

ابوالفضل گوزلی، هیمالیانورد برجسته تبریز و ایران، اواخر دی‌ماه امسال پس از فتح قله ماکالو ـ یکی از خشن‌ترین و دشوارترین قلل بالای هشت هزار متر جهان ـ دچار سانحه شد و با وجود تلاش‌های گسترده و شبانه‌روزی تیم‌های امداد و نجات، پیکرش یافت نشد تا این کوهنورد کم‌نظیر، در دل هیمالیا جاودانه شود.

ماکالو، این قله مغرور و بی‌امان، گویی تاب ایستادگی اراده و جسارت گوزلی را نداشت. وقتی صلابت گام‌های او را بر شانه‌های یخی خود احساس کرد، بی‌رحمانه پاسخ داد و قهرمانی را در آغوش کشید که نامش حالا در تاریخ کوهنوردی ایران و جهان ماندگار شده است؛ حادثه‌ای که اندوهی عمیق بر دل جامعه کوهنوردی و مردم تبریز نشاند. آرزو این بود که سال‌ها بگذرد؛ ابوالفضل، یکی پس از دیگری، قلل هشت‌هزارمتری جهان را فتح کند، با گیسوان سپید و قامتی استوار بازگردد و شاید در دوره‌های بعدی «زنده‌نامان تبریز»، آیین تجلیلش برگزار شود.

اما ماکالو سرنوشت دیگری برای او نوشته بود؛ سرنوشتی که پایانش به ماندگاری گره خورد. گوزلی این صعود بزرگ و بی‌بازگشت را در حالی انجام داد که تنها چند روز از ورودش به چهل‌وسومین سال زندگی‌اش می‌گذشت؛ تولدی که پاداشش، جاودانگی بر سومین قله سخت جهان و پنجمین قله بالای هشت هزار متر دنیا شد.

در کارنامه درخشان او، صعود به قلل ماناسلو و لوتسه نیز ثبت شده است. رکورد سریع‌ترین دریافت نشان «پلنگ برفی» در فاصله مرداد ۲۰۱۷ تا مرداد ۲۰۱۹، مجموعه صعودهای هفت‌هزارمتری با عنوان «۱۰ تلاش، ۱۰ صعود» و فتح قله لنین، تنها بخشی از افتخارات این کوهنورد جسور بود.

او همچنین بهمن‌ماه سال گذشته، نخستین تلاش زمستانی خود برای صعود به ماکالو را تجربه کرد و تا ارتفاع ۷۹۰۰ متری پیش رفت، اما به‌دلیل شرایط نامساعد، تصمیم به بازگشت گرفت؛ تصمیمی که نشان از عقلانیت و شناخت عمیقش از کوه داشت. ابوالفضل گوزلی بازنگشت، اما نامش بر بلندای هیمالیا باقی ماند؛ قهرمانی که شاید «هیولای سیاه» او را پس نداد، اما برای همیشه به تاریخ صعودهای بزرگ ایران سپرده شد.