به تصویر کشیدنِ پدرکشی و خیانت، آن هم در شهری با هویت تبریز سنخیتی ندارد

یادداشت/ سعید پیرزاده

شنیدن هشتاد دقیقه لهجه شیرین آذری می توانست یکی از شیرین ترین فیلمهای جشنواره فجر را برای مخاطبان رقم بزند.

اما گویی مردم آذری زبان را آنگونه که نیستند نشان می دهد و سرتاپا اشکال دارد؛ فیلم، قصه‌گو است اما قصۀ آن با فرهنگ سنتی ما، سنخیتی ندارد؛ آن هم در شهرهای باهویتی مانند تبریز. حتی دشوار است که تصور کنیم چنین ماجرایی در کلان‌شهری مانند تهران رخ دهد.

مردم آذربایجان نماد عشق به پدر و مادر هستند درحالیکه این فیلم صرفا موضوع خیانت به ارکان مهم آذری ها یعنی پدر را نشان می دهد.

اصغر یوسفی نژاد چیزی جز پدر کشی ندارد که به تصویر بکشد؛ آن هم در قومی که نماد عشق به پدر و مادر هستند! دختری که با همکاری هسمرش پدری مریض را به قتل می رساند قطعا در بین آذری زبان ها تصویری نخواهد داشت.

پدر خانواده مرده است و بازماندگان مقدمات انتقال جنازه به قبرستان را مهیا می کنند تا اینکه آقای احمدی از دانشگاه علوم پزشکی تبریز می رسد و به دختر (سایه) و خواهرزاده ی (مجید) متوفا می گوید که پدرشان وصیت کرده جنازه اش بعد از مرگ برای کارهای علمی به دانشگاه علوم پزشکی منتقل شود. و همین ماجرا آغاز کشمکشهایی بی پایان و گاها بی منطقِ آدمهای داخل خانه با یکدیگر می شود.

دختری به دلیل کسب ماترک متوفی و رسیدن به ارث پدرش، با همکاری همسر خود و با رضایت قلبی اقدام به مسموم کردن پدر پیر و بیمارش می کند تا به قول خودش هم او را از شر بیماری آلزایمر خلاصی دهد و هم کاری کند تا پدرش حداقل با مرگش برای عده ای فایده داشته باشد.

حال، پدر کشی در سینمای ایران شاید بی سابقه نباشد اما قطعا کم سابقه است و البته انتظار این قصه ضعیف نباید از دل آذری زبان ها بیرون می آمد و  بی شک پدر کشی موجود در فیلم لکه ای نیست که به این راحتی بتوان آن را از دامان سینمای ایران و مخصوصا در بین آذری زبان ها پاک کرد.