بانویی که جنگ را مرهم کرد

یاددشت: یونس یوسفی

همیشه قهرمانان تاریخ، در قاب عکس‌ها جا نمی‌شوند. بعضی نامشان نه بر پلاک‌ها حک شده و نه بر تابلوها، اما رد دستانشان هنوز بر شانه این سرزمین مانده است.

زنانی که سلاحشان نه تفنگ، که باند، گاز استریل و دعا بود؛ زنانی که درست در دل آتش، ایستادند و عقب نرفتند.

چهارمین همایش زنده‌نامان تبریز، فرصتی است برای مکث بر همین نام‌ها؛ و در میان آن‌ها، الحاجیه زهرا حسین‌زاده، بانوی پرستار و جهادگر دفاع مقدس، چهره‌ای است که روایتش دل را آرام و چشم را خیس می‌کند. او پیش از آنکه «پرستار جنگ» نام بگیرد، پرستار انقلاب بود.

از روزهای التهاب خیابان‌های تهران، از ۱۹ بهمن و شب‌های پراضطراب پیش از پیروزی، تا جبهه‌های جنوب و غرب؛ زهرا حسین‌زاده همیشه آنجا بود که تکلیف صدا می‌زد. بی‌هیچ ادعایی، بی‌نیاز از عنوان و ثبت‌نام. جنگ برای او فقط یک مقطع تاریخی نبود؛ یک زیست روزانه بود. حضور در یازده عملیات، ماه‌ها خدمت بی‌وقفه در بیمارستان‌های صحرایی و نقاهتگاه‌های خط مقدم، شب‌هایی که نور چراغ‌قوه جای چراغ اتاق عمل را می‌گرفت و روزهایی که لباس پرستاری فرصتی برای تعویض نداشت.

زنانی چون او، ستون‌های نادیده دفاع مقدس بودند؛ ستون‌هایی که اگر نمی‌ایستادند، بسیاری از پیروزی‌ها فرو می‌ریخت. او با چشم خود دید نوجوانانی را که هنوز به هجده نرسیده بودند و با بدن‌های مجروح، قرآن زمزمه می‌کردند؛ رزمندگانی را که با لب تشنه و تن خسته، شکایتی بر زبان نمی‌آوردند؛ و لحظه‌هایی را که دعا، در دل انفجار و خون، کار خودش را می‌کرد.

روایت‌های زهرا حسین‌زاده افسانه نیست؛ حقیقتی است که فقط با بغض می‌شود آن را فهمید. همایش زنده‌نامان تبریز، صرفاً یک آیین تقدیر نیست؛ یادآوری یک واقعیت تاریخی است: این سرزمین، تنها با خون شهدا نایستاده، با صبر مادران و مجاهدت زنانی چون زهرا حسین‌زاده دوام آورده است.

زنانی که یا فرزندانشان را راهی جبهه کردند، یا خود، بی‌هیچ تردیدی، به خط مقدم رفتند. امروز که عنوان «زنده‌نامان» بر پیشانی این همایش می‌درخشد، زهرا حسین‌زاده نماد نسلی است که هنوز نفس می‌کشد تا روایت کند، هشدار دهد و امید بسازد؛ نسلی که اگر نبود، شاید چیزی از عزت و ایستادگی برای گفتن باقی نمی‌ماند. تجلیل از این بانوی مجاهد، تجلیل از یک فرهنگ است؛ فرهنگ ایثار. فرهنگی که باید دوباره شنیده شود، دوباره روایت شود و دوباره به نسل امروز سپرده شود؛ پیش از آنکه دیر شود.