داستان‌نویسی تبریز، مدیون یک مرد؛ یکشنبه‌ها یی به نام صمد رحمانی

سعید ایریلوزادیان: تبریز، شهری که تاریخش را با خون، ایمان و کلمه نوشته‌اند، در حافظه فرهنگی خود نام‌هایی دارد که بی‌هیاهو اما ماندگارند؛ نام‌هایی که اگر نبودند، بخشی از هویت امروز ما لنگ می‌زد. استاد صمد رحمانی از همان نام‌هاست؛ مردی که اگر داستان‌نویسی تبریز امروز زنده است، اگر نسل‌های تازه‌ای از نویسندگان این شهر جرئت روایت پیدا کرده‌اند، بی‌تردید مدیون او هستند.

سال‌هاست یکشنبه‌ها در تبریز روز دیگری است؛

روزی که کلاس‌های داستان‌نویسی استاد رحمانی فقط کلاس نیست، پاتوق اندیشه و روایت است. یکشنبه‌هایی که جوانان این شهر، با دست‌های خالی اما دل‌های پر، پای کلمه نشسته‌اند تا یاد بگیرند چگونه از تبریز بنویسند، چگونه از مردم، دردها، امیدها و رؤیاها روایت بسازند.

در آن کلاس‌ها، داستان فقط فن نبود؛ مسئولیت بود.

استاد صمد رحمانی از آن جنس معلمانی است که دانشگاه برایش سقف نیست. او هم نویسنده است، هم استاد دانشگاه، اما مهم‌تر از همه معلم فرهنگ است؛ کسی که به شاگردانش آموخت داستان، سرگرمی صرف نیست؛ روایت هویت است، ثبت حافظه جمعی است، و گاهی حتی شکل دیگری از مجاهدت.

تبریز، شهر قیام‌ها و پیشگامی‌ها، در ادبیات معاصر خود وام‌دار مردی است که سال‌ها بی‌ادعا ایستاد، نوشت، خواند، نقد کرد و ساخت. اگر امروز نام تبریز در داستان‌نویسی ایران شنیده می‌شود، اگر صدای این شهر در روایت‌های معاصر پژواک دارد، رد پای استاد رحمانی در آن انکارناپذیر است.

چهارمین همایش زنده‌نامان تبریز، فقط یک مراسم تجلیل نیست؛ فرصتی است برای مکث. برای اینکه به خودمان یادآوری کنیم برخی آدم‌ها قبل از آنکه بزرگ خوانده شوند، بزرگ زیسته‌اند. استاد صمد رحمانی از همان‌هاست؛ زنده‌نامی که هنوز میان ماست، هنوز می‌آموزد، هنوز الهام می‌دهد.

تبریز، به احترام یکشنبه‌هایت می‌ایستد؛

به احترام مردی که به این شهر آموخت چگونه خودش را روایت کند