چشم‌هایی که هرگز بسته نمی‌شود؛ قصه امنیت ایران

سعید ایریلوزادیان: امنیت، همیشه با صدای آژیر و شلیک شناخته نمی‌شود. گاهی امنیت، حاصل بیداری چشم‌هایی است که هرگز بسته نمی‌شود؛ چشم‌هایی که در سکوت، شب‌های این سرزمین را پاسداری می‌کنند تا مردم، آرامش را زندگی کنند. این قصه امنیت ایران است؛ قصه مجاهدانی گمنام که نام‌شان در رسانه‌ها نیست، اما اثر حضورشان در جای‌جای کشور احساس می‌شود.

سربازان گمنام امام زمان(ع)، نگهبانان مرزهایی هستند که روی نقشه دیده نمی‌شود؛ مرز ایمان، وحدت، امید و آرامش ملی. آنان در میدانی ایستاده‌اند که جنگش بی‌صداست، اما خطرش واقعی و عمیق است. دشمن، سال‌هاست راهبرد خود را از تقابل سخت به جنگ اطلاعاتی، شناختی و روانی تغییر داده و تلاش می‌کند با نفوذ، شایعه و تحریف، بنیان درونی جامعه ایرانی را هدف بگیرد.

در چنین میدانی، غفلت حتی برای لحظه‌ای جایز نیست. امنیت امروز ایران، نتیجه هوشیاری دائمی مردانی است که خواب را از خود گرفته‌اند تا دشمن، فرصت پیدا نکند. آنان بی‌هیاهو می‌جنگند، بی‌ادعا پیروز می‌شوند و بی‌نام و نشان، سد راه طراحی‌های پیچیده دشمن می‌گردند.

دشمنان ایران به‌خوبی دریافته‌اند که وحدت و همبستگی مردم، مستحکم‌ترین سنگر این ملت است. از همین‌رو، تمام تلاش خود را برای ایجاد شکاف، اختلاف و بی‌اعتمادی به کار بسته‌اند. اما سربازان گمنام امام زمان(ع) در خط مقدم همین نبرد ایستاده‌اند؛ نبردی که هدف نهایی آن شکستن پیوند مردم با یکدیگر و تضعیف انسجام ملی است. جایی که این گمنامان حضور دارند، نقشه‌ها پیش از اجرا خنثی می‌شود.

امنیت ایران، محصول قدرت‌نمایی نیست؛ ثمره ایمان، تعهد انقلابی و مراقبت دائمی است. سربازان گمنام، پاسداران همین سرمایه‌اند؛ سرمایه‌ای که بارها دشمن را ناکام گذاشته و نشان داده است این ملت، حتی در سخت‌ترین شرایط، تنها نمی‌ماند.

چشم‌هایی که هرگز بسته نمی‌شود، فقط مراقب تهدیدها نیست؛ حافظ آرامش کودکان، امید جوانان و اطمینان خانواده‌هاست. اگر امروز ایران، با وجود همه فشارها ایستاده و مسیر خود را ادامه می‌دهد، به برکت مجاهدت خاموش کسانی است که دیده نمی‌شوند، اما نبودشان هرگز قابل تصور نیست.

این، قصه امنیت ایران است؛ قصه سکوتی آگاهانه، بیداری همیشگی و سربازانی گمنام که تا وقتی هستند، این سرزمین در پناه امنیت خواهد ماند.