ترافیک؛ مالیات پنهان بر دوش مردم و دولت

یادداشت: یونس یوسفی

ترافیک دیگر فقط ازدحام خودروها در خیابان نیست؛ یک مالیات پنهان است که هر روز از جیب مردم و دولت پرداخت می‌شود، بی‌آنکه در قبض یا فاکتوری دیده شود.

در ظاهر، رانندگان ساعت‌ها در خیابان می‌مانند، اما در واقع، زمان، سوخت و سرمایه‌ی کشور در حال دود شدن است. هر دقیقه توقف خودروها، یعنی کاهش بهره‌وری نیروی کار و از بین رفتن فرصت تولید.

در تبریز و دیگر کلان‌شهرهای ایران، ترافیک روزانه هزاران لیتر بنزین را می‌بلعد. هزینه‌ای که بخشی از آن را مردم از جیب می‌پردازند و بخش بزرگ‌ترش را دولت در قالب یارانه سوخت. این یعنی دو ضرر هم‌زمان؛ جیب مردم سبک می‌شود و بودجه کشور تهی‌تر.

از سوی دیگر، استهلاک خودروها، هزینه تعمیرات و زمان‌های از دست‌رفته برای رسیدن به محل کار یا مدرسه، زندگی را گران‌تر و طاقت‌فرساتر کرده است. ترافیک آرام آرام اعتماد اجتماعی را فرسوده و صبر شهروندان را از بین برده است.

اما زیان‌ها فقط مالی نیستند. آلودگی هوا، اضطراب، خستگی روانی و بیماری‌های قلبی و تنفسی، هزینه‌هایی هستند که در هیچ ترازنامه‌ای ثبت نمی‌شوند، اما هر روز سلامت جامعه را می‌کاهند.

ترافیک آینه‌ای است از ضعف مدیریت شهری، برنامه‌ریزی نادرست و بی‌توجهی به حمل‌ونقل عمومی. اگر این چرخه معیوب ادامه یابد، خیابان‌ها نه مسیر حرکت، که میدان توقف توسعه خواهند بود.

برای رهایی از این بن‌بست، باید حمل‌ونقل عمومی را جدی گرفت و فرهنگ رانندگی را اصلاح کرد و نظارت پلیس راهنمایی را پررنگ تر نمود.