شگرد ناامیدسازی مردم ایران؛ از دیروز تا امروز

ابزارها تغییر کرده، اما راهبرد ثابت مانده است: بزرگ‌نمایی مشکلات، نادیده‌گرفتن پیشرفت‌ها و القای بن‌بست.

دهه اول؛ جنگ و بی‌ثبات‌نمایی

در سال‌های آغازین انقلاب، با تحریم‌ها، تحریک قومیت‌ها و جنگ تحمیلی، پیام روشن بود: «ایران دوام نمی‌آورد.»

اما مشارکت مردم و استحکام ساختارها این پیش‌بینی را ناکام گذاشت.

دوره بازسازی؛ اقتصاد و تحریم

در دهه‌های بعد، تمرکز بر فشار اقتصادی و تحریم‌های هوشمند قرار گرفت. رسانه‌های معارض با القای «فروپاشی اقتصادی» تلاش کردند امید اجتماعی را تضعیف کنند و هر پیشرفت را کوچک جلوه دهند.

عصر رسانه‌های نو؛ جنگ روایت‌ها

با گسترش اینترنت و شبکه‌های اجتماعی، عملیات روانی وارد سطح جدیدی شد:

برجسته‌سازی ضعف‌ها، سانسور موفقیت‌ها، تصویرسازی ایران منزوی، تخریب اعتماد عمومی

سال‌های اخیر؛ هدف‌گیری جوانان

هدف امروز این عملیات، تبدیل امید به یأس است:

القای آینده مبهم

دامن‌زدن به مهاجرت‌گرایی

بی‌اعتمادی نسبت به همه نهادها

هدف نهایی

مردم ناامید:

رأی نمی‌دهند،

مطالبه‌گری نمی‌کنند،

و از تلاش برای اصلاح دست می‌کشند.

این همان چیزی است که دشمنان دنبال می‌کنند: تضعیف سرمایه اجتماعی.

با وجود همه فشارها، ایران مسیر پیشرفت را ادامه داده است. اگر امید و اعتماد عمومی حفظ شود، این شگردها بی‌اثر می‌ماند.