آنام منه باش ایمک اویرتمییب

یادداشت: یونس یوسفی

ما تبریزی‌ها، فرزندان ستارخان و باقرخان‌ایم؛ فرزندان آن مردانی که در روزگار ظلم و استبداد، تبریز را سنگر آزادی و شرف ایران کردند. آنان در برابر گلوله ایستادند، از گرسنگی و محاصره نهراسیدند و مقابل زورگویی بیگانه‌ای چون روسیه تزاری خم به ابرو نیاوردند.

تاریخ گواه است که تبریز، تنها با غیرت مردمانش زنده ماند و با ایستادگی سردارانش عزت ایران را نگه داشت.

امروز، اگر ستارخان و باقرخان زنده بودند، در برابر هر قدرت زورگویی، چه نامش روس باشد و چه آمریکا، همان‌گونه می‌ایستادند.

آمریکا امروز همان نقشی را بازی می‌کند که دیروز روس‌ها در برابر آزادی ملت‌ ما داشتند: می‌خواهد بگوید که ما حق نداریم مستقل باشیم، نباید انرژی هسته‌ای داشته باشیم، نباید موشک دفاعی بسازیم، و نباید نفت خود را آزادانه بفروشیم.

اما ما فرزندان تبریزیم؛ مردمانی که تاریخ‌مان با واژه «مقاومت» نوشته شده است. از کوچه‌های خاکی محله امیرخیز تا میدان مشروطه، صدای غیرت اجدادمان هنوز طنین دارد. همان روحیه‌ای که ستارخان را واداشت بگوید: «من می‌خواهم قانون در این مملکت حکومت کند.»

امروز هم همان قانون و استقلال را از ما دریغ می‌خواهند — اما فرزندان ستارخان و باقرخان هرگز در برابر زور، سکوت نمی‌کنند.

تبریز همیشه آغازگر بوده است؛ آغازگر عدالت، آزادی و دفاع از عزت ملی. اگر روزی گلوله و قحطی نتوانست ما را از پای درآورد، امروز نیز تحریم و فشار سیاسی نخواهد توانست.

ما وارثان غیرت سردار ملی و سالار ملی هستیم — و تا زمانی که خون آنان در رگ‌های ما جاری‌ست، هیچ قدرتی نمی‌تواند شرف این خاک را گرو بگیرد.