سایه‌نشینان امنیت؛ قهرمانانی که نام ندارند

کم‌تر می‌توان از نسلی سخن گفت که از نخستین گام‌های زندگی، آگاهانه به سایه‌ها سلام کرده باشد؛ نسلی که «گمنامی» برایش نه یک فضیلت تزئینی، بلکه ضرورتی ناگزیر در مسیر صیانت از امنیت ملی است.

سعید ایریلوزادیان: سربازان گمنام امام زمان (ع)، مردانی هستند که از ابتدا پذیرفته‌اند دیده نشوند تا ایران دیده شود، نامشان گفته نشود تا آرامش در این سرزمین ماندگار بماند و روایت زندگی‌شان در سکوت بگذرد تا روایت امنیت، بی‌وقفه ادامه یابد.

سربازان گمنام امام زمان (ع)، ستون‌های ناپیدای امنیت ایران اسلامی‌اند؛ مجاهدانی که در خط مقدم جنگ بی‌صدا ایستاده‌اند؛ جنگی که میدانش نه خاکریز، که ذهن‌هاست و ابزارش نه سلاح گرم، که شایعه، نفوذ و عملیات روانی است. آنان شب را به صبح می‌رسانند تا صبح این سرزمین، آرام آغاز شود و خواب دشمن، آشفته بماند.

امنیتی که امروز در کوچه‌ها، شهرها و مرزهای ایران جاری است، محصول تصمیم‌های دقیق، رصدهای بی‌وقفه و مجاهدت‌های خاموش کسانی است که حتی نزدیک‌ترین افراد به آنان نیز از جزئیات مأموریت‌هایشان بی‌خبرند. این «گمنامی ناگزیر»، نه محدودیت که نشانه بلوغ امنیتی یک نظام است؛ چراکه امنیت واقعی، زمانی پایدار می‌ماند که قهرمانانش در حاشیه بایستند و بی‌نام، نقش‌آفرینی کنند.

در روزگاری که دشمن، انسجام و وحدت ملی را به اصلی‌ترین هدف جنگ روانی و رسانه‌ای خود بدل کرده و می‌کوشد با ناامن‌سازی ذهن‌ها، امنیت میدانی را مخدوش کند، نقش سربازان گمنام امام زمان (ع) بیش از هر زمان دیگر راهبردی و تعیین‌کننده است. آنان با اشراف اطلاعاتی، پیش‌دستی در تهدیدات و خنثی‌سازی شبکه‌های نفوذ، اجازه نمی‌دهند التهابِ طراحی‌شده، به واقعیت اجتماعی بدل شود.

شهادت این مجاهدان خاموش نیز ادامه همان مسیر است؛ بی‌هیاهو، بی‌تصویر و بی‌تیتر. اما تاریخ، خوب می‌داند امنیتی که امروز بدیهی به نظر می‌رسد، بر شانه‌های همین ناشناختگان استوار است؛ مردانی که نامشان در اسناد محرمانه می‌ماند، اما اثرشان در زندگی روزمره یک ملت جاری است.

سربازان گمنام امام زمان (ع)، سپر خاموش ملت‌اند؛ چشم‌هایی که هرگز بسته نمی‌شود تا ایران، بیدار بماند و امنیت، بی‌صدا اما استوار، ادامه پیدا کند.