انرژی هسته‌ای، امید زندگی بیماران سرطانی

روایتی از نگاه یک بیمار تبریزی

وقتی برای نخستین‌بار دکتر گفت: «باید شیمی‌درمانی را شروع کنیم»، دنیا دور سرم چرخید. تصورم از شیمی‌درمانی فقط درد و ریزش مو بود. اما امروز، بعد از چند ماه درمان در مرکز تخصصی سرطان تبریز، می‌خواهم از امیدی بنویسم که از دل علم و فناوری، به زندگی ما تابیده است — انرژی هسته‌ای.

در نگاه بسیاری، انرژی هسته‌ای یعنی برق و نیروگاه؛ اما برای ما بیماران، یعنی زندگی دوباره. اینجا، در بخش پرتودرمانی بیمارستان شهید مدنی تبریز، پرتوهایی از دل فناوری هسته‌ای، سلول‌های سرطانی را هدف می‌گیرند و به بافت‌های سالم کاری ندارند. همین دقت بالا باعث شده درمانم سریع‌تر و عوارضش کمتر باشد.

پزشک من می‌گوید: مواد رادیویی که برای تشخیص و درمان استفاده می‌شود، در داخل کشور و با فناوری بومی تولید می‌گردد. این یعنی ما منتظر واردات دارو نیستیم، زمان طلایی درمان از دست نمی‌رود و هزینه‌ها هم برای بیماران کمتر است.

اما در دل همین امید، حقیقت تلخی هم هست.

دشمنان ایران می‌دانند که کشور ما به دنبال بمب اتم نیست؛ بلکه از انرژی اتمی برای درمان بیماران، تولید دارو و نجات جان انسان‌ها استفاده می‌کند. با این حال، همان‌طور که سال‌هاست بیماران پروانه‌ای را با تحریم دارو مجازات کرده‌اند، امروز هم با تهدید و حمله به تاسیسات هسته‌ای ایران، در حقیقت بیماران سرطانی را هدف گرفته‌اند.

من هر بار که زیر دستگاه پرتودرمانی می‌خوابم، به این فکر می‌کنم که اگر این فناوری نبود، شاید من و بسیاری مثل من، هرگز شانس درمان نداشتیم. انرژی هسته‌ای برای ما سلاح نیست، امید است.

امیدی که از دانش ایرانی می‌جوشد و در برابر تحریم، تهدید و نادانی می‌ایستد.

اینجا در تبریز، زیر پرتوهای دقیق و نجات‌بخش، من حس می‌کنم اتم‌ها هم می‌توانند دعا کنند — برای زندگی، برای صلح، برای انسان.

✍️ یونس یوسفی