آلودگی صوتی؛ یکی از فرزندان نامشروع ترافیک در تبریز

آلودگی صوتی را به آلودگی هوا و اعصاب خوردی انتظار در ترافیک اضافه نکنیم!

در خیابان‌های شهرهای بزرگ، ترافیک تنها جابه‌جایی دشوار خودروها نیست؛ بلکه منبعی دائمی برای تولید آلودگی صوتی است که زندگی شهروندان را تحت تأثیر قرار می‌دهد. آلودگی صوتی، برخلاف دود و گردوغبار، دیده نمی‌شود اما هر لحظه در گوش ما جریان دارد و آرامش شهر را می‌بلعد.

موتور خودروها، اگزوزهای فرسوده، بوق‌های بی‌وقفه و توقف و حرکت‌های مکرر، هر کدام سهمی در افزایش سطح صدا دارند. مطالعات نشان می‌دهد که در ساعات اوج ترافیک، میزان صدا در خیابان‌های پرتردد گاه به حدی می‌رسد که سلامت روانی و جسمی شهروندان را تهدید می‌کند. این صداهای مداوم باعث افزایش استرس، اختلال در خواب، کاهش تمرکز و حتی تشدید بیماری‌های قلبی می‌شود.

افزون بر پیامدهای جسمی، آلودگی صوتی چهره اجتماعی شهر را نیز تحت تأثیر قرار می‌دهد. محلاتی که کنار خیابان‌های پرترافیک قرار دارند، کیفیت زندگی پایین‌تری را تجربه می‌کنند و ارزش املاک در آن‌ها معمولاً کمتر است. کودکان، سالمندان و بیماران بیش از دیگران از این اختلال پنهان آسیب می‌بینند.

با وجود این چالش‌ها، مدیریت شهری می‌تواند با اقداماتی مانند نوسازی ناوگان حمل‌ونقل، کاهش تردد خودروهای شخصی، توسعه حمل‌ونقل عمومی، ایجاد کمربندهای صوتی، کنترل بوق‌زدن بی‌مورد و سامان‌دهی تقاطع‌ها، از شدت آلودگی صوتی بکاهد.

امروز دیگر ترافیک فقط مسئله کندی حرکت نیست؛ مسئله‌ای است که صدای زندگی شهر را به‌هم می‌ریزد. توجه به این بعد پنهان ترافیک می‌تواند گامی مهم برای ساخت شهری آرام‌تر و قابل‌تحمل‌تر برای شهروندان باشد.

یادداشت: یونس یوسفی